قرارداد کار، قانون کار ساده

قرارداد کار ساده قراردادی است که دارای حداقل شرایط است و برابر با ماده ۷ قانون کار می تواند کتبی یا شفاهی بین کارفرما و کارگر منعقد شود.  طبق قرارداد کار شفاهی یا کتبی کارگر در قبال دریافت حق السعی برای کارفرما کار می کند. این کار می تواند دارای مدت موقت یا مدت غیر موقت باشد.در قرارداد کار ساده حداقل شرایط درج می شود و حداقل حقوق ومزایا و شرایط کاری مندرج در قانون کار به کارگر تعلق می گیرد. نیازی به درج جزئیات بیشتری نیست.

حداقل محتویات در قرارداد کار ساده باید حاوی چه مطالبی باشد:

۱-مشخصات طرفین

۲-محل انجام کار

۳- نوع کار یا حرفه و وظایف کارگر

۴-تاریخ و مدت قرارداد کار

مواردی که در متن قرارداد کار ساده الزامی به درج آن ها نیست:

  • حقوق و مزد و لواحق آن
  • مواردی که عرف و عادت شغل یا محل ایجاب می نماید
  • مرخصی ها و تعطیلات
  •    ساعات کاری و نوبت های کاری و مانند آن.

موارد فوق از حداقل های قانون کار تبعیت خواهند کرد. به عنوان مثال وقتی حقوق و مزد و مزایای کارگر در متن قرارداد نوشته نشود حداقل مزد مصوب شواری عالی کارو مزدپایه، حق مسکن و بن کارگری و کمک عائله مندی و … به عنوان حق السعی شناخته خواهند شد.

توافقات باطل در قرارداد کار

از ماده ۸ قانون کار چنین استنباط می شود که:

ممکن است در متن قرارداد کار شرایطی درج شود که از حداقل ها و حداکثرهای تعیین شده در قانون کار فراتر رود. هر چند این شرایط به امضای کارگر و کارفرما رسیده باشد شرایط مغایر با قانون کار خود به خود باطل خواهند بود.

اگر در کل قرارداد کار ۲ بند مغایر با مقررات قانون کار درج شده باشد باعث باطل شدن کل قرارداد کار نمی شود بلکه بندها و شرایط مغایر با قانون کار باطل است. سایر شرایط قرارداد کار به قوت خود باقی خواهد بود.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *